พุทธศาสนสุภาษิต แยกหมวด

“ตนแล เป็นที่พึ่งของตน”

“ชนะตนนั่นแหละ เป็นดี”

“ตนที่ฝึกดีแล้ว เป็นแสงสว่างของบุรุษ”

“บัณฑิต ย่อมฝึกตน”

“ผู้มีตนฝึกดีแล้ว ย่อมได้ที่พึ่งซึ่งได้ยาก”

“ผู้ใดรักษาตนได้ ภายนอกของผู้นั้นก็เป็นอันรักษาด้วย”

“ถ้ารู้ว่าตนเป็นที่รัก ก็ควรรักษาตนนั้นให้ดี”

“ถ้าพร่ำสอนผู้อื่นฉันใด ก็ควรทำตนฉันนั้น”

“จงเตือนตนด้วยตนเอง”

“จงพิจารณาตนด้วยตนเอง”

“จงถอนตนขึ้นจากหล่ม เหมือนช้างตกหล่มถอนตนขึ้นฉะนั้น”

“ตนไม่ทำบาปเอง ย่อมหมดจดเอง”

“บุคคลไม่ควรลืมตน”

“ความไม่ประมาท เป็นทางไม่ตาย”

“ปราชญ์ย่อมรักษาความไม่ประมาทไว้ เหมือนทรัพย์ประเสริฐสุด”

“ผู้ไม่ประมาทพินิจอยู่ ย่อมถึงสุขอันไพบูลย์”

“ท่านทั้งหลายจงยังความไม่ประมาทให้ถึงพร้อม”

“ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว”

“ความดี อันคนดีทำง่าย”

“ความชั่ว ไม่ทำเสียเลยดีกว่า”

“ความดี ทำนั่นแล ดีกว่า”

“ทำกรรมใดแล้วไม่ร้อนใจภายหลัง กรรมที่ทำแล้วนั้นแลเป็นดี”

“สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม”

“รู้ว่าการใดเป็นประโยชน์แก่ตน พึงรีบทำการนั้นเทียว”

“จิตที่ฝึกแล้ว นำสุขมาให้”

“จิตที่คุ้มครองแล้ว นำสุขมาให้”

“การฝึกจิตเป็นความดี”

“เมื่อจิตไม่เศร้าหมองแล้ว สุคติเป็นอันหวังได้”

“โลกอันจิตย่อมนำไป”

“พึงรักษาจิตของตน เหมือนคนประคองบาตรเต็มด้วยน้ำมัน”

“จงตามรักษาจิตของตน”

“คนฉลาดได้ทำจิตของตนให้ซื่อตรง”

“ภูเขาหินแท่งทึบ ไม่สั่นสะเทือนเพราะลมฉันใด บัณฑิตย่อมไม่หวั่นไหวในนินทาและสรรเสริญฉันนั้น”

“ฆ่าความโกรธได้ อยู่เป็นสุข”

“ความโกรธครอบงำนรชนเมื่อใด ความมืดมนย่อมมีเมื่อนั้น”

“อย่าลุอำนาจความโกรธ”

“ผู้โกรธ ย่อมไม่เห็นธรรม”

“ความโกรธเป็นดังสนิมศัสตราในโลก”

“ขันติ คือความอดทน เป็นตบะอย่างยิ่ง”

“ผู้ให้ ย่อมเป็นที่รัก”

“ผู้ให้ ย่อมผูกไมตรีไว้ได้”

“ปราชญ์ผู้ให้ความสุข ย่อมได้รับความสุข”

“ผู้ให้สิ่งที่ชอบใจ ย่อมได้สิ่งที่ชอบใจ”

“เมื่อให้ บุญก็เพิ่มขึ้น”

“เมื่อจิตเลื่อมใสแล้ว ทักขิณาทานชื่อว่าน้อย ย่อมไม่มี”

“พึงชนะคนโกรธ ด้วยการไม่โกรธ”

“พึงชนะคนไม่ดีด้วยความดี”

“พึงชนะคนตระหนี่ด้วยการให้”

“พึงชนะคนพูดปดด้วยคำจริง”

“การให้ธรรม ย่อมชนะการให้ทั้งปวง”

“รสแห่งธรรม ย่อมชนะรสทั้งปวง”

“ความสิ้นตัณหา ย่อมชนะทุกข์ทั้งปวง”

“ความชนะใดที่ชนะแล้วไม่กลับแพ้ ความชนะนั้นดี”

“ธรรมทั้งหลาย มีใจเป็นหัวหน้า”

“ธรรมแล ย่อมรักษาผู้ประพฤติธรรม”

“ผู้ประพฤติธรรม อยู่เป็นสุข”

“ผู้มีปีติในธรรม อยู่เป็นสุข”

“ธรรมที่ประพฤติดีแล้ว นำสุขมาให้”

“แสงสว่างเสมอด้วยปัญญา ไม่มี”

“ปัญญาเป็นแสงสว่างในโลก”

“ปัญญาย่อมเกิดเพราะความประกอบ”

“ความได้ปัญญา ให้เกิดสุข”

“ปัญญาเป็นรัตนะของนรชน”

“ผู้ไม่ประมาท พินิจพิจารณา ตั้งใจฟัง ย่อมได้ปัญญา”

“คนย่อมบริสุทธิ์ด้วยปัญญา”

“ไม่ควรประมาทปัญญา”

“บุญอันโจรนำไปไม่ได้”

“ความสั่งสมขึ้นซึ่งบุญ นำสุขมาให้”

“บุญเป็นที่พึ่งของสัตว์ในโลกหน้า”

“ผู้ทำบุญแล้ว ย่อมบันเทิงในโลกนี้ ละไปแล้ว ย่อมบันเทิง ชื่อว่าย่อมบันเทิงในโลกทั้งสอง”

“ไม่ควรดูหมิ่นต่อบุญว่า มีประมาณน้อย จักไม่มาถึง”

“ควรทำบุญอันนำสุขมาให้”

“ความเปล่งวาจางามยังประโยชน์ให้สำเร็จ”

“ควรเปล่งวาจางาม”

“ควรกล่าวแต่วาจาที่ไม่ยังตนให้เดือดร้อน”

“ควรเปล่งวาจาไพเราะที่มีประโยชน์”

“ควรกล่าวแต่วาจาที่น่าพอใจ”

“คนล่วงทุกข์ได้เพราะความเพียร”

“คนไม่เกียจคร้าน พึงได้ความสงบใจ”

“ประโยชน์ย่อมสำเร็จโดยชอบแก่ผู้ทำโดยไม่เบื่อหน่าย”

“ควรรีบทำความเพียรในวันนี้”

“บุรุษพึงพยายามไปกว่าจะสำเร็จประโยชน์”

“คนมีธุระหมั่นทำการงานให้เหมาะเจาะ ย่อมหาทรัพย์ได้”

“คนขยัน ย่อมไม่พร่าประโยชน์ซึ่งถึงตามกาล”

“ความสุข (อื่น) ยิ่งกว่าความสงบ ไม่มี”

“ความไม่เบียดเบียน เป็นสุขในโลก”

“นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง”

“การแสดงสัทธรรม นำความสุขมาให้”

“ละเหตุทุกข์ได้ เป็นสุขในที่ทั้งปวง”

“เมื่อความต้องการเกิดขึ้น สหายเป็นผู้นำสุขมาให้”

“มารดาเป็นมิตรในเรือนของตน”

“อยู่ร่วมกับปราชญ์ นำสุขมาให้เหมือนสมาคมกับญาติ”

“สมาคมกับสัตบุรุษ นำสุขมาให้”

“การสมาคมกับคนดี เป็นความเจริญ”

“ผู้คบคนเลว ย่อมเลวลง”

“สติเป็นธรรมเครื่องตื่นอยู่ในโลก”

“คนผู้มีสติ มีความเจริญทุกเมื่อ”

“คนมีสติ ย่อมได้รับความสุข”

“ศีลนำสุขมาให้ตราบเท่าชรา”

“ศีลเป็นเยี่ยมในโลก”

“ความสำรวมในที่ทั้งปวง เป็นดี”

“เมื่อคอยระวังอยู่ เวรย่อมไม่ก่อขึ้น”

“ปราชญ์พึงรักษาศีล”

“ความสัตย์นั่นแล ดีกว่ารสทั้งหลาย”

“คำสัตย์แล เป็นวาจาไม่ตาย”

“คนได้เกียรติ (ชื่อเสียง) เพราะความสัตย์”

“พึงตามรักษาความสัตย์”

“เวรย่อมระงับด้วยไม่มีเวร”

“ในกาลไหน ๆ เวรในโลกนี้ย่อมระงับด้วยเวรไม่ได้เลย”