ชัยปริตร (มหาการุณิโก)

บทนี้ใช้หลักที่เรียกว่า สัจจกิริยา คือการอ้างความจริงเพื่อความสวัสดี สังเกตคำว่า *เอเตนะ สัจจะวัชเชนะ* ซึ่งแปลว่า "ด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้"

ความจริงที่ยกมาอ้างคือข้อเท็จจริงทางประวัติศาสตร์ว่า พระพุทธเจ้าทรงบำเพ็ญบารมีมายาวนานด้วยพระมหากรุณาเพื่อผู้อื่น ไม่ใช่เพื่อพระองค์เอง แล้วจึงตรัสรู้

ทั้งสามบทมีโครงสร้างเหมือนกันทุกประการ ต่างกันเพียงคำเดียว คือจุดมุ่งหมายของการบำเพ็ญบารมี ได้แก่ อัตถายะ (เพื่อประโยชน์) หิตายะ (เพื่อความเกื้อกูล) และ สุขายะ (เพื่อความสุข) การย้ำสามครั้งนี้เน้นว่าพระมหากรุณานั้นครอบคลุมรอบด้าน

ในทางปฏิบัติ บทนี้ทำหน้าที่เป็นบทปิดที่ให้กำลังใจ ต่อจากบทพาหุง ที่เล่าถึงชัยชนะแปดครั้ง คนไทยจึงเรียกรวมกันจนติดปากว่า "พาหุงมหากาฯ"

สวดต่อท้ายบทพาหุงเสมอ นิยมสวดในตอนเช้าหลังทำวัตร และในงานมงคลต่าง ๆ เช่น ทำบุญบ้าน ขึ้นบ้านใหม่ และวันเกิด

หากมีเวลาจำกัด สามารถสวดเฉพาะบทมหาการุณิโกสามบทนี้ได้ เพราะสั้นและใจความครบในตัวเอง