โมรปริตร

โมรปริตรมาจาก โมรชาดก เรื่องราวของพระโพธิสัตว์ที่เกิดเป็นนกยูงทอง ซึ่งถูกนายพรานพยายามจับอยู่หลายปีแต่จับไม่ได้ เพราะนกยูงนั้นสวดปริตรนี้ทุกเช้าก่อนออกหาอาหาร และทุกเย็นก่อนเข้านอน

โครงสร้างของบทนี้จึงมีสองท่อนที่คู่กันอย่างงดงาม ท่อนเช้าใช้คำว่า อุเทตะ (กำลังขึ้น) และขอความสุขตลอด ทิวะสัง (กลางวัน) ท่อนเย็นใช้คำว่า อะเปตะ (กำลังลับไป) และขอความสุขตลอด รัตติง (กลางคืน)

มีข้อที่ควรเข้าใจให้ชัด — การนอบน้อมพระอาทิตย์ในบทนี้ ไม่ใช่การบูชาพระอาทิตย์เป็นเทพเจ้า แต่เป็นการแสดงความเคารพต่อสิ่งที่ให้แสงสว่าง ตามคติของอินเดียโบราณ และสังเกตว่าทันทีหลังจากนั้น บทสวดก็หันมานอบน้อม พระพุทธเจ้า พระโพธิญาณ และวิมุตติธรรม ซึ่งเป็นสาระที่แท้จริง

บทเรียนที่ใช้ได้จริงจากชาดกนี้คือ ความสม่ำเสมอและความไม่ประมาท นกยูงรอดพ้นภัยได้เพราะทำสิ่งเดียวกันนี้ทุกวันโดยไม่ขาด ไม่ใช่เพราะสวดครั้งเดียวแล้วได้ผลทันที

สวดบทเช้าในตอนเช้าก่อนออกจากบ้าน และบทเย็นในตอนค่ำก่อนเข้านอน ตามแบบที่นกยูงในชาดกปฏิบัติ

หากมีเวลาจำกัด จะสวดเฉพาะท่อนที่ตรงกับช่วงเวลาก็ได้ หรือจะสวดทั้งสองท่อนรวดเดียวในการทำวัตรก็ไม่ผิด