โพชฌังคปริตร

บทที่ ๑ — โพชฌงค์ ๗

โพชฌงค์ทั้งเจ็ด ได้แก่ สติ ธรรมวิจยะ วิริยะ ปีติปัสสัทธิ สมาธิ และอุเบกขาธรรมเจ็ดประการนี้ พระมุนีผู้ทรงเห็นธรรมทั้งปวงตรัสไว้ดีแล้วเมื่อบุคคลเจริญและทำให้มากแล้วย่อมเป็นไปเพื่อความรู้ยิ่ง เพื่อความตรัสรู้ และเพื่อพระนิพพานด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านตลอดกาลทุกเมื่อ

บทที่ ๒ — พระโมคคัลลานะและพระมหากัสสปะ

สมัยหนึ่ง พระผู้เป็นที่พึ่งทอดพระเนตรเห็นพระโมคคัลลานะและพระมหากัสสปะอาพาธได้รับทุกขเวทนา จึงทรงแสดงโพชฌงค์เจ็ดประการแก่ท่านทั้งสองเมื่อท่านทั้งสองชื่นชมยินดีในธรรมนั้น ก็หายจากอาพาธในขณะนั้นด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านตลอดกาลทุกเมื่อ

บทที่ ๓ — พระธรรมราชา

ครั้งหนึ่ง แม้องค์พระธรรมราชาเองก็ทรงประชวรหนักจึงรับสั่งให้พระจุนทเถระกล่าวโพชฌงค์นั้นถวายโดยเคารพเมื่อทรงบันเทิงพระทัยแล้ว ก็ทรงหายจากพระอาการประชวรนั้นด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านตลอดกาลทุกเมื่อ

บทที่ ๔ — บทสรุป

อาพาธของพระผู้ทรงคุณอันยิ่งใหญ่ทั้งสามพระองค์นั้น หายไปแล้วไม่กลับมาอีกเปรียบดังกิเลสที่ถูกอริยมรรคกำจัดแล้ว ย่อมไม่เกิดขึ้นอีกเป็นธรรมดาด้วยการกล่าวคำสัตย์นี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่ท่านตลอดกาลทุกเมื่อ