บทอิมินา (อุททิสนาธิฏฐานคาถา)

บทอิมินาเป็นบทอุทิศส่วนกุศลที่ครอบคลุมกว้างที่สุดบทหนึ่ง และแบ่งเป็นสองส่วนที่ทำหน้าที่ต่างกันชัดเจน

ส่วนแรกคือการอุทิศ เริ่มจากผู้มีพระคุณใกล้ตัว ได้แก่ อุปัชฌาย์ ครูอาจารย์ มารดาบิดา และญาติ แล้วจึงขยายออกไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงเทวดา พรหม และสรรพสัตว์ทั้งปวง

จุดที่น่าสังเกตอย่างยิ่งคือ บทนี้อุทิศให้แม้กระทั่ง มาร และ ผู้มีเวรต่อกัน (*เวริกาปิ จะ*) ซึ่งแสดงถึงการให้ที่ไม่เลือกฝ่าย เป็นการฝึกใจไม่ให้ผูกโกรธที่ลึกกว่าการแผ่เมตตาทั่วไป

ส่วนที่สองคือการอธิษฐาน ซึ่งน่าสนใจตรงที่ไม่ได้ขอทรัพย์หรือลาภยศเลย แต่ขอสี่อย่างที่เป็นเครื่องมือของการปฏิบัติ ได้แก่ จิตซื่อตรง สติปัญญา ความมักน้อยขัดเกลากิเลส และความเพียร พร้อมกับขอให้ตัดตัณหาและอุปาทานได้โดยเร็ว

นี่คือแบบอย่างที่ดีของการอธิษฐานตามหลักคำสอน คือ ขอเครื่องมือที่จะทำเอง ไม่ใช่ขอผลสำเร็จให้มาเอง

บทนี้มักสวดต่อจากบทกรวดน้ำ ซึ่งเป็นการอุทิศแบบสั้น ส่วนบทอิมินาเป็นฉบับยาวที่ละเอียดกว่า

สวดหลังทำบุญหรือหลังสวดมนต์จบ โดยทั่วไปจะสวดต่อจากบทแผ่เมตตาและบทกรวดน้ำ เป็นลำดับท้ายสุดของการทำวัตร

หากมีเวลาจำกัด สามารถสวดเฉพาะบทกรวดน้ำสั้นแทนได้ แต่หากเป็นวันพระหรือวันที่ทำบุญใหญ่ การสวดบทอิมินาเต็มจะได้ทบทวนความตั้งใจอย่างครบถ้วน