บทแผ่เมตตา ให้ตนเองและสรรพสัตว์

จุดที่คนมองข้ามบ่อยที่สุดของบทนี้ คือลำดับของการแผ่

ท่านให้เริ่มจาก ตนเอง ก่อนเสมอ ไม่ใช่เพราะเห็นแก่ตัว แต่เพราะใจที่ยังเคี่ยวเข็ญตัวเองอยู่ ย่อมส่งความปรารถนาดีให้คนอื่นได้ไม่จริง เมื่อรู้สึกดีกับตัวเองได้แล้ว การแผ่ต่อไปยังผู้อื่นจึงเป็นไปเองโดยธรรมชาติ

จากนั้นจึงขยายวงกว้างออกไปหา สัพเพ สัตตา คือสัตว์ทั้งหลายทั้งปวง โดยไม่เลือกว่าเป็นคนที่เรารักหรือคนที่เรามีเรื่องด้วย

สังเกตว่าคำแปลไม่ได้ขออะไรให้ตัวเองเพิ่ม แต่ขอให้ "ปราศจาก" สิ่งที่ทำให้เป็นทุกข์ ได้แก่ เวร ความเบียดเบียน และความลำบากกายใจ ซึ่งตรงกับหลักที่ว่าความสุขเกิดจากการลดสิ่งที่ทำให้ทุกข์ มากกว่าการเพิ่มสิ่งที่อยากได้

ระหว่างสวด ให้ค่อย ๆ นึกภาพคนที่เรานึกถึงไปด้วย จะช่วยให้คำสวดไม่กลายเป็นเพียงเสียงที่ผ่านไป

นิยมสวดต่อท้ายบทสวดอื่นเสมอ ทั้งทำวัตรเช้า ทำวัตรเย็น และก่อนนอน เป็นบทปิดท้ายที่ทำให้การสวดจบลงด้วยความรู้สึกที่เบาสบาย

ช่วงเวลาที่หลายคนบอกว่าได้ผลชัดที่สุดคือ ก่อนนอน เพราะเป็นการวางเรื่องค้างใจของทั้งวันลงก่อนหลับ

หากวันไหนมีเรื่องกระทบใจกับใครสักคน ลองแผ่เมตตาโดยนึกถึงคนคนนั้นเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพื่อคนอื่น แต่เพื่อให้ใจเราเองไม่ต้องแบกความขุ่นเคืองต่อ