กรณียเมตตสูตร (เมตตปริตร)

ผู้ฉลาดในสิ่งที่เป็นประโยชน์ มุ่งหวังจะบรรลุทางอันสงบคือพระนิพพานพึงเป็นผู้อาจหาญ ซื่อตรง ตรงจริง ว่าง่าย อ่อนโยน และไม่เย่อหยิ่ง

พึงเป็นผู้สันโดษ เลี้ยงง่าย มีภารกิจน้อย มีความเป็นอยู่เบาสบายสำรวมอินทรีย์ มีปัญญารักษาตน ไม่คะนอง ไม่ติดพันในตระกูลทั้งหลาย

ไม่พึงประพฤติสิ่งเล็กน้อยใด ๆ ที่ผู้รู้จะตำหนิได้พึงแผ่ใจว่า ขอสัตว์ทั้งปวงจงมีความสุข มีความเกษม มีตนเป็นสุขเถิด

สัตว์ทั้งหลายไม่ว่าเหล่าใด ทั้งที่ยังหวาดสะดุ้งหรือมั่นคงแล้วทั้งตัวยาว ตัวใหญ่ ตัวปานกลาง ตัวสั้น ตัวเล็ก หรือตัวโต

ทั้งที่มองเห็นและมองไม่เห็น ทั้งที่อยู่ไกลและอยู่ใกล้ทั้งที่เกิดแล้วและกำลังแสวงหาที่เกิด ขอสัตว์ทั้งปวงจงมีตนเป็นสุขเถิด

บุคคลไม่พึงหลอกลวงกัน ไม่พึงดูหมิ่นกันในที่ใด ๆไม่พึงปรารถนาทุกข์แก่กันเพราะความโกรธหรือความขุ่นเคือง

มารดาถนอมบุตรคนเดียวของตนด้วยชีวิตฉันใดพึงเจริญเมตตาไม่มีประมาณในสรรพสัตว์ฉันนั้น

พึงเจริญเมตตาไม่มีประมาณไปในสัตว์โลกทั้งปวงทั้งเบื้องบน เบื้องล่าง และเบื้องขวาง อย่างไม่มีขอบเขต ไม่มีเวร ไม่มีศัตรู

เมื่อยืน เดิน นั่ง หรือนอน ตลอดเวลาที่ยังตื่นอยู่พึงตั้งสติอันประกอบด้วยเมตตานี้ไว้ ท่านเรียกการอยู่เช่นนี้ว่าพรหมวิหารในธรรมวินัยนี้

ผู้ไม่ยึดถือความเห็นผิด มีศีล ถึงพร้อมด้วยความเห็นชอบนำความติดใคร่ในกามออกได้ ย่อมไม่กลับมานอนในครรภ์อีกต่อไป