สัพพปัตติทานคาถา (บทแผ่ส่วนบุญ)

สัพพปัตติทานคาถาแปลตรงตัวว่า "คาถาว่าด้วยการให้ส่วนบุญแก่สรรพสัตว์" จุดเด่นของบทนี้อยู่ที่ ความครอบคลุมที่กว้างที่สุด

บทนี้ไล่กลุ่มผู้รับส่วนบุญอย่างเป็นระบบ เริ่มจากคนที่เรารักและมีพระคุณ ขยายไปยังผู้ที่ ไม่เคยเห็น ผู้ที่ เป็นกลาง และแม้แต่ผู้ที่ เป็นคู่เวรกัน แล้วจึงครอบคลุมสัตว์ในทุกภูมิ ทุกกำเนิด ที่ยังเวียนว่ายอยู่ในภพ

จุดที่งดงามและมักถูกมองข้ามคือวรรคที่ว่า *เย จิมัง นัปปะชานันติ เทวา เตสัง นิเวทะยุง* แปลว่า "ส่วนผู้ใดยังไม่รู้ ขอเทวดาช่วยบอกให้ทราบด้วย" แสดงถึงความตั้งใจที่จะให้อย่างทั่วถึงจริง ๆ โดยไม่ยอมให้ใครตกหล่น

อีกประเด็นสำคัญคือคำว่า อะนุโมทันตุ แปลว่า "จงอนุโมทนา" ซึ่งชี้ว่าการรับส่วนบุญนั้นเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อผู้รับ ยินดีด้วย ไม่ใช่การโอนถ่ายบุญโดยอัตโนมัติ หลักนี้สอดคล้องกับคำสอนที่ว่า ความดีเกิดจากเจตนาของผู้ทำเสมอ

บทนี้ต่างจากบทกรวดน้ำ ตรงที่ยาวและละเอียดกว่า และต่างจากบทอิมินา ตรงที่เน้นการให้ล้วน ๆ โดยไม่มีส่วนอธิษฐานขอสิ่งใดให้ตนเอง

นิยมสวดในการทำวัตรเย็น ต่อจากบทกรวดน้ำและก่อนบทแผ่เมตตา รวมทั้งใช้หลังทำบุญตักบาตรหรือถวายสังฆทาน

เหมาะเป็นพิเศษเมื่อต้องการอุทิศบุญให้ผู้ล่วงลับในวาระสำคัญ เช่น วันครบรอบการจากไป หรือวันสารทที่นิยมทำบุญอุทิศให้บรรพบุรุษ