คำถวายผ้าป่า

ผ้าป่ามาจากธรรมเนียมผ้าบังสุกุลในสมัยพุทธกาล ผ้าบังสุกุลแปลตามศัพท์ว่าผ้าคลุกฝุ่น หมายถึงผ้าที่ไม่มีเจ้าของหวงแหน ถูกทิ้งไว้ตามป่า ตามป่าช้า หรือตามทาง พระภิกษุสมัยนั้นเก็บผ้าเหล่านี้มาซัก ตัด เย็บ และย้อมเป็นจีวรเอง

การทอดผ้าป่าในปัจจุบันรักษาความหมายเดิมไว้ ญาติโยมพาดผ้าไว้บนกิ่งไม้แทนการยื่นถวายใส่มือ แล้วให้พระสงฆ์มาชักเอาเองเหมือนพบผ้าที่ถูกทิ้งไว้ ผ้าแบบนี้จึงเรียกว่าผ้าป่า

คำที่ควรรู้ความหมาย

• อิมานิ มะยัง ภันเต — ข้าแต่พระสงฆ์ผู้เจริญ ข้าพเจ้าทั้งหลาย (ขอถวาย) สิ่งเหล่านี้
• ปังสุกูละจีวะรานิ — ผ้าบังสุกุลจีวรทั้งหลาย
• สะปะริวารานิ — พร้อมทั้งบริวาร หมายถึงของที่ถวายร่วมกับผ้า
• ภิกขุสังฆัสสะ — แด่พระภิกษุสงฆ์
• โอโณชะยามะ — ข้าพเจ้าทั้งหลายขอน้อมถวาย
• ปะฏิคคัณหาตุ — ขอจงรับ

พระกล่าวอะไรตอนชักผ้า

ตอนพิจารณาผ้าป่า พระสงฆ์จะกล่าวคำพิจารณาผ้าบังสุกุล ส่วนที่พบบ่อยคือ อิมัง ปังสุกูละจีวะรัง อัสสามิกัง มัยหัง ปาปุณาติ (บางแห่งขึ้นต้นว่า อิทัง) แปลว่า ผ้าบังสุกุลผืนนี้ไม่มีเจ้าของหวงแหน ย่อมถึงแก่ข้าพเจ้า คำนี้เป็นของพระสงฆ์ ญาติโยมไม่ต้องกล่าว

ต่างจากคำถวายผ้ากฐินอย่างไร

คำถวายผ้ากฐินมีท่อนท้ายที่ขอให้พระสงฆ์กรานกฐินด้วยผ้าผืนนั้น แต่คำถวายผ้าป่าจบแค่ขอให้พระสงฆ์รับผ้า เพราะผ้าป่าไม่มีการกรานกฐิน และไม่ต้องรอกฐินกาล ทอดได้ทุกช่วงของปี อ่านรายละเอียดเพิ่มได้ที่ทอดกฐินคืออะไร ทำอย่างไร

กล่าวหลังรับศีลเสร็จ ก่อนพระสงฆ์ไปพิจารณาผ้าป่า ดูลำดับเต็มได้ที่หัวข้อขั้นตอนในพิธีด้านบน

ทอดผ้าป่าได้ทุกเวลา ไม่จำกัดช่วงเหมือนกฐิน ถ้างานเดียวกันมีทั้งกฐินและผ้าป่า ให้ถวายผ้ากฐินก่อน แล้วจึงทอดผ้าป่าตามหลัง